Er zijn dagen waarop de stilte mij meer te vertellen heeft dan woorden. Waarop ik niets liever doe dan buiten zijn, midden in de Noorse natuur, en mij verwonder over de schoonheid van wat eenvoudigweg bestaat.

Er zijn dagen waarop ik met mijn handen bezig ben. Hout kloven voor de winter, groenten uit mijn eigen tuin halen, gras maaien of in oude kleren bij een vuurtje zitten. Ik houd van het ritme van dit eenvoudige leven, waarin de seizoenen hun eigen gang gaan en niet alles meer hoeft te zijn dan het is.

Er zijn dagen waarop ik de beweging opzoek. Op mijn langlaufski’s door een winters landschap, wandelend door de bergen of op mijn snowboard, waar de snelheid iets van vrijheid voelbaar maakt. En soms op de motor, met de weg voor mij en de ruimte om mij heen. Ik houd van de momenten waarop aandacht, vertrouwen en beweging samenvallen.

Er zijn dagen waarop ik met mijn rugzak de wereld intrek. Zonder alles vooraf uit te stippelen, nieuwsgierig naar de mensen die ik zal ontmoeten, de culturen die ik mag leren kennen en de natuur die mij zal verwonderen. Niet alleen om nieuwe plekken te ontdekken, maar ook om mij door wat ik onderweg tegenkom te laten vormen.

Er zijn dagen waarop mijn gedachten zich bezighouden met de mens. Met wat iemand beweegt, met wat zichtbaar wordt en met wat daarachter schuilgaat. Ik wil niet alleen begrijpen wat iemand doet, maar ook proberen te verstaan wie iemand is, in de eigenheid van zijn bestaan.

Er zijn dagen waarop ik verlang naar de vertrouwdheid van mijn vrienden en vriendinnen. Naar gesprekken waarin we het leven met elkaar bijpraten, waarin ruimte is voor wat ons bezighoudt, wat ons vreugde geeft en wat soms moeilijk is. Vriendschap betekent voor mij niet dat we voortdurend bij elkaar hoeven te zijn, maar dat we in elkaars leven aanwezig blijven.

Er zijn dagen waarop een landschap mij raakt door zijn esthetische schoonheid. En dagen waarop ik diezelfde verwondering ervaar in de existentiële schoonheid van het leven: in een ontmoeting, een openhartig gesprek of een moment waarin iets wezenlijks van een mens zichtbaar wordt.

Er zijn dagen waarop ik mij verdiep in heel andere vraagstukken. In de samenhang van organisaties, in wetgeving, financiële structuren en de vraag hoe iets zorgvuldig en verantwoord vorm kan krijgen. Ik houd ervan verbanden te zien, overzicht te scheppen en van een gedachte iets werkbaars te maken.

Er zijn dagen waarop echtheid mij bezighoudt. De moed om transparant te durven zijn, ook wanneer dat kwetsbaar maakt. Om niet vanzelfsprekend de gemakkelijkste weg te kiezen, maar recht te doen aan wat waarachtig is, tegenover mezelf én tegenover de ander.

Er zijn dagen waarop ik langer bij een vraag blijf stilstaan dan bij een antwoord. Waarop ik zoek naar wat werkelijk van waarde is, naar de verhouding tussen vrijheid en verantwoordelijkheid, tussen trouw blijven aan mezelf en verbonden blijven met de ander. Misschien vraagt het leven niet altijd om een oplossing, maar soms eenvoudigweg om bedachtzaamheid.

Er zijn ook dagen waarop ik worstel met dat bordje waarop maar één woord staat: verduren. Met de dingen die het leven met zich meebrengt, die ik niet heb gekozen en niet zomaar kan veranderen. Waarvoor geen eenvoudige oplossing bestaat en waarmee ik toch een weg moet zien te vinden.

En er zijn dagen waarop het geluk juist in iets heel kleins schuilt. In het spelen met mijn hond, de lach van mijn broer, de geur van het bos, een vriendelijk knikje van een onbekende of een onverwacht moment dat de dag bijzonder maakt. Momenten die niets van mij vragen, behalve dat ik ze opmerk.

Er zijn dagen waarop ik nergens over hoef na te denken. Waarop het voldoende is om buiten te zijn, de wind te voelen, de natuur om mij heen te hebben, mij verbonden te voelen met alles wat leeft en de dag te laten komen zoals hij komt.

Ik voel me thuis in de rust en stilte van het eenvoudige leven, maar evengoed in de vrijheid en snelheid van het avontuur.
Misschien omdat het goede van het leven voor mij niet zozeer ligt in wat ik doe of waar ik ben, maar in het mij verbonden weten.
In deze eenvoud vind ik een rijkdom die zich niet laat afmeten aan wat we bezitten.